Depresyon Belirtileri çeşitli olmakla birlikte başlıca belirtiler: Neşesiz ve bitkin bir ruh hali, karamsarlık ve ümitsizlik, cinsel istekte azalma, hiçbir şeyden hoşlanmamak, istek ve ilgilerde azalma olarak sayılabilir.

Depresyonda olan kişide çökkün ruh halinin yanında hayattan ve önceden keyif alarak yaptığı şeylerden zevk almada belirgin bir azalma durumu söz konusudur. Kişi kendini mutsuz hisseder, karamsar ve ümitsizdir. Her şeyi olumsuz olarak değerlendirme eğilimindedir. Bu karamsar düşünceler, istem dışıdır. Bakışları donuklaşmış ve bakışlar ve duruş yere doğrudur. Hareketler ve konuşmalar yavaşlamış olabilir. Ayrıca depresyonda olan kişi daha kısık sesle konuşmaya başlamıştır. Basit konularda dahi kararsızlık yaşayabilmektedir.

Yalnız gün içerisindeki olağan duygu değişimlerini depresyon olarak değerlendirmek de yanlış olur. Depresyon denilebilmesi için, belirtilerin en az 2-3 haftadır devam ediyor olması gerekir. Bazı durumlarda kişi baş, boyun, eklem ağrıları, nefes darlığı, çarpıntı gibi durumlardan şikâyetçi olabilir. Bu şikâyetlerin görünürde bir nedeni olmamakla birlikte depresyonun dolaylı etkileri olabilir.

 Anne babalar, genellikle çocuklarının iştahlı ve kilolu olmasını çocuklarının sağlıklı oldukları şeklinde yorumlarlar. Çocuklar için az ve yetersiz beslenme sağlık sorunları oluşturduğu gibi fazla ve dengesiz beslenmek de sağlıksızdır. Özellikle çocuklar gelişim çağında oldukları için beslenmelerine önem gösterilmeli; düzenli, yeterli ve dengeli beslendiklerinden emin olunmalıdır. Yetersiz beslenen çocuklarda zihinsel ve bedensel gelişim bozuklukları ve çeşitli sağlık sorunları meydana gelmektedir. Aşırı ve dengesiz beslenen kilolu çocuklarda ise ileride şişmanlık ve şeker hastalığı gibi sorunların görülme sıklığı daha fazladır. Çocuğun kilolu, normal ya da zayıf olduğunu söyleyebilmek için çocuğun yaşı ve boyu önemlidir. Ayrıca, her bebek kendine özgü bir gelişim grafiği izler. Bu nedenle, bebekleri kıyaslamak hatalı olacaktır. Bebeğin ve çocuğun gelişiminin sağlıklı olup olmadığını en iyi doktorunuz söyleyecek ve sizi yönlendirecektir.

0-6 Aylık Bebeğin Beslenmesi: Doğumdan itibaren 6 aylık oluncaya kadar bebeğe sadece anne sütü verilmelidir. Anne sütü bebeğin bedensel ve zihinsel gelişimi için yeterli ve benzersiz olmasının yanında, bağışıklık sistemini de güçlendirdiği için bebeklerin hastalıklara yakalanma riskini azaltmaktadır. Bebeğin gelişimi ve kilo alımı normalse anne sütü yeterli geliyor demektir.

6-9 Aylık Bebeğin Beslenmesi: 6. aydan itibaren anne sütü yeterli gelmeyecektir. Bu nedenle, anne sütü ana besin olmakla birlikte anne sütünü destekleyici olarak ek besinlere başlanmalıdır. Ek besinler önce az miktarda verilmeli, daha sonra öğünler halinde bebeğe yedirilmelidir. Tatlı, şekerli besinler, tuz ve süt çocuğa verilmemelidir. Sebze ve meyve püreleri, taze sıkılmış meyve suyu, günlük mayalanmış yoğurt, yumurta sarısı, muhallebi, tuzsuz peynir, ekmek gibi ek besinler bu aylarda bebeklere yedirilebilir. Bebeğin yetişkinlikteki damak zevkini oluşturan bu ek besinlerin oluşturacağı unutulmamalı ve abur cubur, çikolata gibi yiyeceklere alıştırılmamalıdır.

9-12 Aylık Bebeğin Beslenmesi: Bu dönemde ek besinler artık asıl besin özelliği kazanmaya başlar ve bebekler büyüklerin yediği hemen hemen her şeyi az tuzlu ve az baharatlı olmak şartıyla püre halinde yiyebilir. Bebekler bu dönemde et yemeye başlayabilir. Hatta her gün en az bir öğünde etli ya da kıymalı bir yemek olması tavsiye edilir.

1-5 Yaşındaki Çocuğun Beslenmesi: Bu dönemde anne sütü zamanla kesilir. En ideali 2 yaşına kadar emzirmektir. Çocuğun dengeli ve yeterli beslenmesine özen göstermeye devam edilmelidir. Dengeli beslenme için çocuğun yeterince vitamin, mineral, karbonhidrat, protein ve su aldığından emin olunmalıdır. Yetişkinlerde olduğu gibi, çocuklarda dengeli beslenme Sebze ve meyveler, süt ve süt ürünleri, baklagiller, et ve yumurta ile unlu ve nişastalı besinlerin yeterince ve dengeli olarak tüketilmesi ile sağlanır

Çin’de iğne ve ısı anlamına gelen “Chen-chin” ile adlandırılan bu tedavi yöntemi, Batı’da akus (iğne) ve punctura (batırmak) sözcükleri birleştirilerek, “akupunktur” olarak adlandırılmıştır. Akupunktur, vücutta bulunan özel noktalara iğne ve benzeri uyaranlarla yapılan ve her hasta için mutlaka o hastaya özel bir program gerektiren, tamamlayıcı bir tedavidir. Ortalama olarak 15 seans gerekmektedir.

70 ‘li yıllarda yaygınlaşan akupunktur, Dünya Sağlık Örgütünün belirlediği 80′ den fazla hastalığın yanısıra sigara,alkol bağımlılığı gibi zararlı alışkanlıkların tedavisinde de başarıyla uygulanmaktadır. Örneğin Amerika’da yapılan bir araştırma da hamile kadınlarda görülen depresyonun akupunktur sayesinde engellendiğini ortaya koymuştur.

ÇİLEK: Pembe renkli ve kokulu bir bitki olan çilek oldukça yararlı ve besleyici bir meyvedir. Çilekte bol miktarda demir ve fosfor bulunmaktadır. Ayrıca C, B ve K vitamini açısından da zengindir.

Çileğin Faydaları: Çilek vücuda kuvvet verir. Kolesterolü düşürür ve damar tıkanıklığını önler. Aynı zamanda çok iyi bir antioksidan olan çilek bağışıklık sistemini güçlendirir. Kansere karşı kuruyucudur. Sindirim sisteminin düzenli çalışmasına çok faydalıdır. Bağırsak kurtlarını döker, idrar söktürür ve vücuttaki zararlı maddeleri vücuttan uzaklaştırır. Kanı temizler. Diş etlerini güçlendirir ve ağız kokusunu giderir. Sakinleştirici etkisi ile tansiyonu düşürür ve stresi azaltır. Ateşi düşürür. Romatizma ve karaciğer rahatsızlıklarına iyi gelir. Cildi nemlendirir, tazelik ve güzellik verir.

Çilek Nasıl Kullanılır? Çileğin yaprakları, iyi kurutulmak şartıyla, çay yapımında kullanılabilir. Çilek aç karına yenirse daha iyi sindirileceği için daha yararlı olur. Çilek ezilerek püre haline getirildikten sonra süt ile karıştırılıp cildi temizlemek ve canlandırmak için kullanılabilir. Çilek komposto ve reçel yapılarak da tüketilebilir. Çilek yiyenlerde bazen kurdeşen görülebilir fakat kalıcı değildir ve kısa sürede geçer.

Belirtileri nelerdir?
Atak sırasındaki endişeli duruma, bir takım bedensel belirtiler de eşlik eder. Bunun sebebi, stres hormonlarının devreye girmesidir. Çarpıntı, terleme, nefes almakta güçlük, baş dönmesi, bayılacak gibi olma, bulantı, karın ağrısı, göğüs ağrısı, sıcak basması, üşüme, ürperme, titreme, uyuşma, karıncalanma gibi belirtiler ortaya çıkar.

“Panik Bozukluğu” neye denir?
Kişi; panik atağının tekrar edeceğinden endişelenmeye başlar, buna “beklenti kaygısı” denir. Bu kaygıyla kişi, panik atağının oluşabileceği yerlerden ve durumlardan kaçınmaya başlar, güvence arayışına girer, bu da psikolojide “kaçınma davranışı” olarak adlandırılır. Alışveriş merkezinde kalabalığa girerse bayılacağından korkan kişi, alışveriş merkezlerine gitmemeye başlar, arabaya bindiğinde fenalaşacağını düşünürse araçlara binmez, evde yalnız kalırsa başına bir şey geleceğinden ve yardım alamayacağından kaygılanan kişi evde yalnız kalamaz hale gelir, yanında mutlaka birinin kalmasını ister. Kaçındıkça, kaygıları kişiyi kovalar. Günlük hayatının birçok cephesinde kısıtlanmalar başlar, giderek kişinin yaşam kalitesi düşer. Böylece “Panik Bozukluğu” denilen kısır döngü oluşur.

Panik Atakları neden olur?
Korku ve endişe aslında olağan insani duygulardır. Sağlıklı her insanda; gerçek tehlikelerden korunmak için biyolojik bir alarm sistemi vardır. Gerçek bir tehlike yokken, alarm sisteminin çalışmasına panik atağı denir. Ortalıkta duman yokken, yangın alarmının çalması gibi. Peki neden yanlış alarmı Aslında, esas olarak, iç içe geçmiş üç neden vardır. Bunları: “Biyolojik, Psikolojik ve Sosyal nedenler” olarak özetleyebiliriz. Kişinin içinde yaşadığı sosyal çevre, çocukluk dönemi yaşantıları, geçmiş kayıplar, travmalar, çatışmalar, aşırı stres yüklenme, kişinin psikolojik ve biyolojik yapısı belirleyici faktörlerdir. Çoğu insan, panik bozukluğunu “tıbbi” bir durum sanır, ama değildir. Beynin biyolojisi, vücudun kimyası bozulmuştur fakat bozukluğun özü psikolojiktir. Biyo-Psiko-Sosyal bir tetiklenme sonrasında; tehlike algısı ve tedbir arayışları başlar, ataklar içinden çıkılmaz hale gelir

Konstipasyon, bağırsak hareketlerinin normale göre azalması anlamına gelir. Bağırsak fonksiyonu, normal olarak bireyden bireye farklılık gösterir. Bir kişi için günde 3 defa dışkılama normal iken başka birisi için haftada 3 defa dışkılama normal sayılabilir. Tanım olarak kabızlık dışkılama işleminin haftada 2 yada daha az olmasına denir. Bazı insanlar kabızlığın anlamını dışkılama güçlüğü veya sert dışkı diye kabul ederler. Bu yanlış bir inanıştır.

Uluslar arası bir toplantıda (Roma kriterleri) aşağıda yazılı kriterlerden en az iki tanesinin veya daha fazlasının, bir yıl içinde en az 12 hafta devam etmesi (ardışık olması gerekmez) halinde durumun, kabızlık rahatsızlığı olarak kabul edilmesi kararlaştırılmıştır.

- Dışkılama sırasında ıkınma (tüm dışkılamaların %25 den fazlasında ıkınma ihtiyacı duyulması)

- Parça parça veya sert dışkı yapma (tüm dışkılamaların %25 den fazlasında parça parça veya sert dışkı yapma)

- Tam boşalamama hissi (tüm dışkılamaların %25 den fazlasında parça tam boşalamama hissi olması)

- Dışkılama sırasında tıkanma (engellenme) hissi (tüm dışkılamaların %25 den fazlasında dışkılama sırasında tıkanma (engellenme) hissi)